بررسی های اجتماعی و روانشناسی سطح افسردگی را در جامعه ایران بالا ارزیابی می کنند. برخی مطالعات تا ۸۰ درصد افسردگی را گزارش کرده اند. وضعیت تفریحات، ساختارهای اجتماعی و سیاسی  از عوامل تعیین کننده این میزان افسردگی در جامعه است.

تشخیص و قضاوت در باره این وضعیت جامعه چندان مشکل نیست. مقایسه سطح نشاط و روحیه مردم ما با سایر جوامع برای کسانی که به کشورهای مختلف مسافرت کرده اند، چنین ادعایی را براحتی تایید می کند.

البته سطح توسعه یافتگی جوامع و تاثیر آن بر سهم هزینه تفریحات و گردشگری در این زمینه تعیین کننده است. اما ویژگی های فرهنگی، ساختارهای سیاسی و اجتماعی نیز در این زمینه تاثیر می گذارند.

در شرایط کنونی و با شرایط ایجاد شده برای بنزین از سویی و ساختار مشکل دار حمل و نقل شهری و بین شهری به نظر می رسد وضعیت افسردگی در جامعه حادتر و شدیدتر خواهد شد.

در نتیجه محدودیت تامین بنزین امکان رفتن به تفریحات در طول روز و یا در تعطیلات کاهش خواهد یافت. و به طور جدی میزان تفریحات و گردش گری و هزینه های مربوطه در جامعه مجددا کاهش خواهد یافت و سطح افسردگی جامعه نیز افزایش خواهد یافت.

می توان نتیجه گرفت با اوضاع کنونی جامعه می توان شاهد افزایش سطح افسردگی در جامعه بود. حال ایا هزینه افزایش افسردگی در جامعه و تبعات بهداشتی و سلامتی آن را در برنامه ریزی های کشور لحاظ شده است؟؟؟!!!!

اگر هفته ای سه روز بخواهید خود یا هر یک از اعضای خانواده را به باشگاه ورزشی ببرید چگونه امکان پذیر است؟

بخواهید روزهای تعطیلی هفته را به یک مسافرت یک روزه یا دوروزه بروید چگونه می روید؟

مصرف بنزین و روند فزاینده آن به یک چالش جدی برای کشور تبدیل شده است. به ویژه وقتی این پدیده در کنار تهدید های جهانی در زمینه اعمال تحریم های جهانی گذاشته شود وضعیت نگران کننده تر خواهد بود. نتیجه این شرایط تصمیم سهمیه بندی از سوی دولت بود.

حال سوال این است که چه سیاست های کمکی و یا جایگزین می تواند جایگزین و یا تسهیل کننده شرایط موجود و در نتیجه کاهش مصرف بنزین باشد.

راستی بیشتر مراجعات، آمد و شدهای درون شهری ناشی از چیست؟

با یک بررسی اجمالی روشن می شود که بیشتر مراجعات و رفت و آمدها جهت مراجعه به ادارات و انجام امور اداری و یا استفاده از خدمات دولت است. حال آیا راهی نیست که این ترددها را کاهش دهیم و از این طریق میزان مصرف بنزین را کاهش دهیم.

دولت الکترونیک راه حلی اساسی است که می بایست توسط دولت برنامه ریزی و اجرا شود و با اجرای آن بیشتر مراجعات مردمی حذف خواهد شد و به طور طبیعی میزان مصرف بنزین کاهش خواهد یافت.

راه حلی که به عهده خود دولت بود و می توانست با یک سرمایه گذاری بر روی توسعه فناوری اطلاعات در سازمان های دولتی اجرایی شود و بسیاری از مشکلات موجود جامعه را حل کند.

راه حلی که ظاهرا در تبصره ۱۳ قانون بودجه نیز پیش بینی شده ولی متاسفانه برنامه ریزی جدی برای اجرایی کردن آن صورت نمی گیرد.

برای مثال پرتال استان بوشهر که با هدف ارایه خدمات دولتی به مردم طراحی شده سه سال است که آماده پیاده سازی و استقرار است ولی کسی آن را تحویل نمی گیرد!!!

راسستی در شرایط کنونی برای گرفتن یک گواهینامه، تمدید گواهینامه، ثبت یک شرکت، اخذ جواز تاسیس یک شرکت، اخذ پروانه بهره برداری، اخذ پروانه ساختمانی، پیگیری یک نامه سادهدر ادارات و ..................................چند لیتر بنزین باید مصرف شود تا به نتیجه بسرد؟!!!!

پس باید چاره اندیشید و برای توسعه فناوری اطلاعات، دولت الکترونیک، بانکداری الکترونیک، آموزش الکترونیک و ................ کاری کرد و الا..............!!!!!

در همایش آینده شناسی دشتی موضوع سخنرانی بنده با عنوان " تحولات محلی همسو با تحولات جهانی" ارایه شد.

در این سخنرانی ضمن ارایه تصویری از روند های جهانی، روند های چند ساله شهرستان دشتی در مقایسه با سایر شهرستان ها و استان ارایه شد. تاکید شد که هدف نقد روند توسعه در بخش های اقتصادی شهرستان است و نه نقد گروه و جریان خاصی!

 هر چند شرکت کنندگان در همایش استقبال خوبی از سخنرانی داشتند. اما بعضی از افراد دولتی هم نگران شده بودند. بعضی نگران بودند که شاید منظور آنان باشند و بعضی هم ظاهرا گفته بودند همه چیز زیر سوال رفته است!!!

راستش نوع مطالب بیسان شده از دیدگاه اینجانب با حد اقل رویکرد انتقادی و با رعایت شرایط اجتماعی و سیاسی حاکم بر جامعه طرح شد و حد اکثر مراعات (علی رغم تمایل قلبی) اعمال شد!!

با وجود همه این ها ظاهرا بعضی از آقایان نگران شده اند. من هم نگران که چرا باید عده ای این قدر ذهنشان کوچک باشد که با یک بحث ساده دچار بحران شده و به دل می گیرند!!

راستش نمی دانم انتظار از ما به عنوان یک عضو هیات علمی در ارایه سمینارها و سخنرانی علمی چیست؟

انتظار این است که ما هم بیاییم و تملق گویی کنیم. اگر این است که این کار را همه بلدند چه نیازی است که بخواهید اساتید دانشگاه بیایند؟!! البته تملق یک نفر دانشگاهی خوشمزه تره!!!

لازمه بازبینی در فرایندها ی موجود و به ویژه در زمینه توسعه فراهم کردن بستر گفتمان انتقادی است و در غیر این صورت هیچ اتفاقی در فرایند توسعه ملی یا محلی اتفاق نخواهد افتاد.

احتمالا از به بعد در شهر خودمان هم نباید چیزی بگوییم و یا اگر بگوییم باید تملق و چاپلوسی باشد. خدایا خودت رحم کن!!!!!